ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ

[STAVRIANNA]

ΟΦΘΑΛΜΑΠΑΤΗ

Βγήκα σεργιάνι μιαν αυγή, αρμύρα ν΄αναπνεύσω
και στο φτωχό δισάκι μου κοχύλια να μαζέψω
Πήρα το δρόμο το μακρύ, ερήμου μονοπάτι
κι ίσως τα όσα έβλεπα να είν΄οφθαλμαπάτη

Βγήκα στ΄αγέρι μια νυχτιά, στου πέλαγου το κύμα
κι είπα να πάρω αμπάριζα το θύτη και το θύμα
Βρήκα τιμόνι και σκαρί, που άντεχε στις μπόρες
να΄χω για φάρο κι οδηγό στις δύσκολες τις ώρες

Έδεσα κόμπο την καρδιά, μή φύγει και πετάξει
κι ένα μαντήλι στα μαλλιά από γαλανό μετάξι
Έκλεψα από τον άνεμο ανάσες του χειμώνα
κι από του ήλιου τη φωτειά μια κόκκινη ανεμώνα

Είχα στα πόδια μου φτερά, προσπέρναγα τα δάση
με μια φαρέτρα αδειανή, τα βέλη είχα ξεχάσει
Έκανα τάμα στη βροχή απ΄της ψυχής τα βάθη
τ΄όνειρο νά΄βγει αληθινό, σωστό μέσ΄απ΄τα λάθη

Κι όπως μοιραία έκλεινε του έργου η αυλαία
κι άνοιγε ένα παράθυρο σε μια άνοιξη ωραία
σαν τον αντάρτη φύσηξε ξάφνου ένας βοριάς
μήπως μαϊστρος νά ΄τανε στα πλήκτρα της καρδιάς;

Κι όπως μοιραία έσβηναν τα φώτα ένα-ένα
κι ένα λουλούδι πάσχιζε να βγεί απ΄τα καμένα
ένας σκοπός φτερούγισε στα χείλη σα φονιάς
θρήνος να ήταν άραγε ή τραγούδι της χαράς;

[ΚΟΝΤΙ ΔΟΝΑΡΑ ΝΤΙΝΑ]

ΜΠΡΑΒΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ
ΥΠΕΡΟΧΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ