Σελίδα του/της velico

Σα βάρκα στην ακτή είναι γερμένη
μονάχη η ζωή και περιμένει
ένα βαρκάρη βόλτα να την πάει.
Μελαγχολεί και κάθε βράδυ ξενυχτάει.

Την τρώει κάθε βράδυ το αγιάζει
μα εκείνη υπομένει, δεν πειράζει,
λίγο ακόμα και κάποιος θα φανεί
και ας περάσανε τα χρόνια, δε μπορεί!

Θέλει το κύμα στα πλευρά της να ακουμπήσει,
θέλει κι η πρύμνη της τη θάλασσα να σκίσει
κι είτε φυσάει, είτε βρέχει, δεν τη μέλει
Μόνο βαρκάδα η ζωή να πάει θέλει

Και άμα στραβώσει και νερά αν τύχει μπάσει,
στον προορισμό της άμα τύχε… Συνέχεια

Έσταζε ο πόθος απ’το σώμα σου
Πυκνή βροχή μες το σκοτάδι
Και από τα άγρια δάχτυλά σου
Έτρεχε χείμαρρος το χάδι…

Πάνω στο στέρνο σου αντηχούσε
Η πρώτη μου επιθυμία
Μέσα στο στήθος σου χτυπούσε
Μια εφηβική σου αγωνία…

Πάνω στα χείλη σου έτρεχε
Αλαφιασμένο το κορμί μου
Από τα θέλω
Μέσα στα μάτια σου πονούσε
Της μίας και στερνής φοράς τα "έχω"…