Σελίδα του/της γιαννης νακης

Γεννιεσαι νεκρος
μα εσυ θα το κρυψεις
με κλαμα θα δειξεις
πως εχεις πνοη
γυμνος και τυφλος
σε αυτο το σκοταδι
σου ταζουνε παλι
φτερα απο κερι


Αρνιεσαι στο φως
τα ματια να ανοιξεις
και θες αποδειξεις
γι’αυτη τη ζωη
σαν ενας θνητος
που ζει μονο βραδυ
τις πυλες του αδη
φυλας σαν σκυλι



Μιλας σαν σοφος
τα λογια της θλιψης
στιχακια με τυψεις
τα κανεις γιορτη
ζητας σαν τρελος
στης νυχτας τη ζαλη
στο πρωτο σου χαδι
το πρωτο φιλι

σε ποιο ξημερωμα χαριζεις τη μορφη σου
σε ποιο αστερι ζητιανευεις μια ευχη
ποιος γεροεμπορος πουλαει το κορμι σου
με ποιους πελατες θα ξυπνας καθε πρωι

ποια ρουχα πενθιμα θα βαλεις στη γιορτη σου
ποσα κερακια θα σου καινε τη ζωη
ποιος καραγκιοζης θα κουνιεται στο πανι σου
για ποιους μνηστηρες θα ξηλωνεις μια κλωστη

κι εσυ εκει
στης μοναξιας το πανηγυρι να χορευεις
σαν μια τρελη
που χει ξεχασει της αγαπης την μορφη
κι εγω εδω
να προσπαθω να γινω φιλος με το χρονο
σαν ξωτικο
στο παραμυθι που… Συνέχεια

Ντυσου κι αποψε
ζεστος αερας
και στα φιλια σου
βαλε φτερα
πριν σε προλαβει
το φως της μερας
τα δυο μου χειλη
κανε φωλια

Δως’ τους να πιουνε
να με μεθυσεις
σαν τρικυμια
να ζαλιστω
τα δακρυα μου
να φυλακισεις
στα ονειρα μου
να σκλαβωθω

Ντυσου κι αποψε
του νοτου αστερι
στον ουρανο μου
να κοιμηθεις
κι οταν κρυωνεις
γλυκο μου ταιρι
με το φεγγαρι
να σκεπαστεις

Γινε ο ηχος
απ τη σιωπη μου
και καλοκαιρι
να δροσιστω
γινε δραπετης
σαν τη πνοη μου
οταν σου λεω
το σ’ αγαπω

Γυριζουν οι δεικτες
οι μερες τα χρονια περνανε
ανεραστα βελη
ξανα τη καρδια μου τρυπανε
γλυκοπικρος πονος
να δεις που στο τελος ξανα θα πεθανω
ταξιδι στο χρονο
κι ασπρομαυρες σκεψεις αρχιζω να κανω

ζαλιζω το νου μου
χωρις να χω αναγκη ουσιες
η αγαπη κοστιζει
και πρεπει να κανω θυσιες
ανοητα χαδια
φιλια κουρασμενα σε προσωπα ξενα
και πως να ξεχασω
που οτι αγγιζω θυμιζει εσενα

τα φυλλα στο χωμα
χαμενες αγαπες θυμιζουν
δυο ματια θλιμενα
να δουν τα δικα σου ελπιζουν
μα ποσο να αντεξουν
σε αυτο τo… Συνέχεια

αφιερωμενο σε ολους τους στρατευσιμους που υπηρετουν χωρις τη θεληση τους και ειδικοτερα στον μονακριβο μου που υπηρετει στην 124 πβε της τριπολης.(make love not war)



εφυγαν τα παιδικα τα χρονια
ηρθε της πατριδας η σειρα
εμοιαζε με ΄κεινη τη φορα
που ΄φευγαν ξανα τα χελιδονια

βλεματα βρεγμενα και θολα
πριν μας πεις εκεινο το αντιο
λιγο και θα εχανες το πλοιο
τοτε που σε ειχα αγκαλια

βαρδια στη σκοπια 12-2
ωρες που θυμιζουνε βουνο
ξυπνημα με ηλιο σκοτεινο
ενα δυο μαρς και μαγειρειο

μονη συν… Συνέχεια