Σελίδα του/της dimitris xeras (zaku)

Λυπάμαι που με ξέρεις τόσο λίγο
Που δεν σε άφησα ν ’αγγίξεις τις πληγές
Γραφτό μας ίσως ήτανε να φύγω
Και μην αφήσεις να σε πνίξουν ενοχές

Συγγνώμη που δεν τόλμησα να ριξω
Τα τόσα πάθη μου σε λίμνες σκοτεινές
Στησαν παγίδες και δεν λέω να ξεφύγω
Μάγισσες νύχτες σε συνήθειες κακές

Σαν γέρικο σκαρί τώρα γυρίζω
Με αναμνήσεις ξεχασμένες απ΄ το χθες
Λιμάνια και στεριές πια δεν ορίζω
Ναυάγια μοιάζουν όλες μου οι στιγμές

Με αναμνήσεις μακρινές απ΄ την πατρίδα
Σε πλοίου κατάστρωμα νιώθω τ’ αγέρι
Σαν χάδι πατρικό που η θάλασσα γαλήνια
Μου στέλνει και στα σπλάχνα της με παίρνει .

Σε ακούω μες απ’ του σφυριού τον ήχο
Ρυθμικό κι αέναο να κτυπά το καλοκαίρι
Ριγεί η καρδία μου τώρα σε κάθε κτύπο
Στο καλαπόδι σου μοιάζει φυλακισμένη

Σε οσμίζομαι στην μυρωδιά απ’ την κόλλα
σαν ύπουλο ναρκωτικό αργά με εθίζει
Κλείνω τα μάτια για να σε δω όπως πρώτα
Βλέπω σκιά που την μορφή σου δεν θυμίζει

Σε αγγίζω όμως τώρα με χέρια ρ… Συνέχεια

Η μελωδία σου ρουφηγμένη απ’ το χθες
Μπολιάζει θύμισες παλιές μες την ψυχή
δάχτυλα σέρνονται σε τεντωμένες χορδές
σαν χάδι ζεστό που αγκαλιάζει το κορμί .

με ταξιδεύεις στοργικά σε θάλασσες πλατιές
πόθους αχόρταγα ξυπνά η μορφή σου
κόλπος λύτρωσης από φουρτούνες σφοδρές
απάγκιο λιμάνι στην άκρη της αβύσσου.

Η ανάσα σου με τυλίγει με νότες τρυφερές
Η πνοή σου καυτή τα κορμιά μας ενώνει
Ο έρωτας μ’ αρμενίζει σ’ εικόνες μαγικές
Οι πτυχές σου υγρές και το πάθος με λιώνει.

Σηκώνω τις άγκυρες για μακριά
Τα μαύρα πανιά μου με φλόγες ζωσμένα
Ότι απέμεινε πίσω πονά
Και μια ζωή κερασμένη σε σένα

(ρεφραίν)
Ταξίδι αναψυχής
Στο δρόμο της φυγής
Κλαίει απόψε για μένα ο ουρανός
Που ‘μεινα μόνος διαβάτης σκυφτός

Λύνω τα χέρια μου απ’ τα δεσμά
Πετούν τα όνειρα μα δεν τα φτάνω
Τι να μου δώσει μια κρύα καρδιά
Που δεν κατάλαβα ότι την χάνω

Κάθε που γλυκοχάραζε
Έτοιμη για δουλειά
Το μαύρο πέπλο φόραγες
νύφη μαβιά του βάλτου .

απ’ την αρχή της μέρας
σου ‘παίρναν τη μιλιά
Φωνές μες το σκοτάδι
σαν άγγιγμα θανάτου .

Κι έτσι αργά προσπέρναγες
του κάστρου τα σκαλιά
σε υπόγεια υγρά σε ρίχνανε
στο βάθος του βαράθρου .

Σου ρούφαγαν το αίμα
τσάκιζαν τα φτερά
αφέντικα σου πούλαγαν
τον ίδρο του καμάτου .

*******************

όταν εσύ κατάλαβες
το σύστημα κενό
τότε πολύ προσπάθησες
να σπάσεις τα δεσμά σου

μα σε γεμίσαν ενοχές
σε λέγανε τρε… Συνέχεια

Φως ιλαρό , από μια λάμπα του δρόμου
Παραπατώντας ως την άκρη του κόσμου
Μεθυσμένη παραίσθηση ,ενός παραδείσου
Με σπρώχνει αργά στην αγκαλιά της αβύσσου.

Προθάλαμος στην σιωπή, μια γριά με κοιτάζει
Δεκαπέντε ευρώ τώρα μου ζητά , δεν με νοιάζει
Μπούχτισα τόσο πια στη ζωή μου
Τόσο πουλώ κι εγώ την ψυχή μου.

Καλλονή από έβενο είναι τώρα μπροστά μου
το χρώμα της μοιάζει μ’ αυτό στην καρδιά μου
παρασύρομαι στης ηδονής τα πλοκάμια
αισθάνομαι ρίγος στα γλυκά της τα χάδια .

πρωτόγονα ένστικτα ευθύς μ… Συνέχεια

Ζωή χαμένη , χρόνια από στάχτη
στιγμές χαμένες στο κενό .
μορφές που τρέμουν , μέσα στη θλίψη
πότε θα φύγω από δω.

Κενά από μνήμη , θολές εικόνες
αναμνήσεις να πέφτουν στο γκρεμό
στενά σοκάκια , ατέρμονοι κοχλίες
πια δεν μπορώ να κρατηθώ .

Ψάχνω ένα χρώμα , μια μελωδία
ένα καράβι σου μυστικό
για να με πάει σαν οπτασία
σ'ένα λιμάνι αλαργινό.

Kραυγή υψώνω μέσα στη νύχτα
Στείλε μου φως για να λουστώ
Σαν μιά ηλιαχτίδα , λίγη ελπίδα
Δως μου ένα νόημα να ζω.

Κρυστάλλινη σφαίρα , η ζωή μου γεμάτη με χρώμα
κι εγώ μοναχικός διαβάτης μέσα στο χρόνο
παρατηρώντας τα χρώματα της ν’ αρμενίζουν ακόμα
με το μυαλό ζαλισμένο σ ένα ψεύτικο κόσμο .

Μέσα στο χάος της ονείρωξης και της πλάνης
Μέ την ανάγκη του πρέπει και του τώρα
μέσα από το σκίρτημα της πρώτης μου αγάπης
Τρέχω μα δεν προλαβαίνω την ώρα .

Αγνός πολεμιστής σ’ ένα κόσμο που σβήνει
Κατάδικος ενός σώματος που γερνά και πόνα
Σκιές του παρελθόντος κενές μες την μνήμη
Σπασμένο γυαλί μιας καρδίας που ανα… Συνέχεια

Χρυσό κλουβί απ’ άχυρο φτιαγμένο
Μέσα σ’ αυτό χοροπηδάμε όλοι
Σαν το πουλί που ζει φυλακισμένο
Αργοπεθαίνουμε σ’ αυτή την πόλη

Για το μέλλον σου τ’ αβέβαιο πες μου
Για την αγάπη που δεν έχεις νιώσει
Είν’ δηλητήριο το στόμα σου γιε μου
και ελπίδα ποτέ δεν σου έχουν δώσει .

Σκιές ατέλειωτες στο δρόμο φεύγουν
Σαν κουρδισμένοι οι ανθρώπινο ρόλοι
Μέσα στο θόρυβο τα τραίνα να τρέχουν
Μοιάζει σαν κόλαση αυτή η πόλη

Χρυσό κλουβί απ’ άχυρο φτιαγμένο
Δεν με κρατάς , έχω την γνώση
τον πόλεμο δεν έχασα μ… Συνέχεια

Σου ‘παν πως δεν έχεις στα όνειρα δικαίωμα,
πως είσαι ένα παιδί χωρίς απτό στερέωμα.
και ένιωσαν ότι ήσουν μέγα πρόβλημα γι’ αυτούς
υπόδικος στον καιάδα με μελλοθάνατους τροφούς....

Πίσω από τα μαύρα σου γυαλιά έμαθες μία μία πικρία
ότι η ζωή σου θ` άρχιζε στης νύχτας την πορεία .
Τότε που το αέναο τρέμουλο των ματιών σου
ταίριαζε με το βουβό λυγμό , στην άκρη των χειλιών σου .

Οι άνθρωποι που ήταν κοντά έκτισαν ένα τείχος
πριγκίπισσα απέμεινες , μακριά από το μίσος .
Σαν την κυρά του κάστρου… Συνέχεια

Ανάσκελα βρίσκω εσένα σε σπίτι παλιό
υπέρλαμπρα άστρα της πόλης κοιτάζεις
Σκέψεις αιθέριες που σχηματίζουν βιτρό
Βρώμικα τζάμια ζητούν να χαράζεις .

Κάθε σου βράδυ την άδεια ψυχή θα σκορπά
Τώρα σε πνίγει βαθύ το σκοτάδι
Νιώθεις τα όνειρα σκάρτα , πουλιούνται φθηνά
Σ ’αλγερινό της ερήμου παζάρι .

Θέλεις αργά κουρασμένη μετά την δουλειά
Την ηδονή να γευτείς του κορμιού σου
Μα περπατάς , ξαφνικά σταματά η σκιά
Μόνη αγγίζεις τα χνάρια του νου σου .

Λήθης λιμάνι ζητάς στη ζεστή μ’ αγκαλιά
Μοίρας γ… Συνέχεια