Σελίδα του/της ΚΟΝΤΙ ΔΟΝΑΡΑ ΝΤΙΝΑ

ΘΑ'ΘΕΛΑ Ο ΚΟΣΜΟΣ,
ΝΆ'ΝΑΙ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΣ,
ΣΑΝ ΜΙΑ ΓΡΟΘΙΑ,
ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΩΜΕΝΟΣ...

ΑΓΑΠΗ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΑΙ,
ΜΕΣΑ ΑΠ' ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ,
ΓΙΑΤΙ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ,
ΕΙΝΑΙ ΚΙ ΑΥΤΑ ΔΙΚΑ ΜΑΣ....

ΘΕΛΩ ΤΑ (ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ)
ΟΛΑ ΧΟΡΤΑΣΜΕΝΑ,
ΜΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΑΣ,
ΝΑ'ΝΑΙ ΕΥΤΙΧΙΣΜΕΝΑ.....

ΧΑΜΟΓΕΛΩ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ,
Σ' ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ,
ΠΟΥ ΕΤΥΧΕ ΝΑ ΓΕΝΝΗΘΟΥΝ,
ΣΕ (ΑΔΕΙΑ ) ΑΓΚΑΛΙΑ.....

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΣΑ,
ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΗΘΟΣ ΣΕ ΞΕΧΩΡΙΣΑ,
ΕΓΙΝΕΣ ΤΟΣΟ ΣΥΝΙΘΗΣΜΕΝΟΣ,
ΑΝΕΤΟΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΒΟΛΕΜΕΝΟΣ..

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ,
ΚΟΙΤΑΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΑΡΕΣΤΟΣ,
Σ'ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΤΑΧΑ ΕΧΟΥΝ ΘΕΣΗ,
ΕΜΕΝΑ ΔΕΝ ΡΩΤΑΣ ΑΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ..


ΚΑΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΙΧΕΣ ΦΡΑΓΚΑ ,
ΚΑΙ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΣ ΒΡΕ ΜΑΓΚΑ,
ΚΙ ΟΤΑΝ ΤΑ ΚΟΝΟΜΙΣΕΣ,
ΣΟΥ ΛΕΩ ΛΟΞΟΔΡΟΜΙΣΕΣ....

ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΠΙΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ ,
ΟΥΤΕ Ο ΑΝΤΡΑΣ Ο ΣΩΣΤΟΣ,
ΚΟΙΤΑΣ ΜΟΝΟ ΤΟ ΧΡΗΜΑ,
ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ...

ΚΑΠΟΤΕ ΗΣΟΥΝ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟΣ,
ΗΣΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ,
ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΑ ΚΟ… Συνέχεια

ΠΙΣΤΕΥΑ ΣΕ ΜΙΑΝ ΑΓΑΠΗ,
ΔΥΣΤΙΧΩΣ ΜΟΥ ΒΓΕΙΚΕ ΣΚΑΡΤΗ,
ΚΑΙ ΜΟΥ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ,
ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΑ Σ'ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΑΛΙ...

ΚΑΠΟΤΕ ΕΙΜΟΥΝ ΝΟΙΚΟΚΙΡΗΣ,
ΚΑΙ ΚΑΤΑΝΤΙΣΑ ΜΠΑΤΗΡΗΣ,
ΕΙΧΑ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΔΟΥΛΕΙΑ,
ΜΑ ΤΑ ΕΧΑΣΑ ΚΙ ΑΥΤΑ.....

ΤΡΥΓΙΡΝΑΩ ΜΕΣ'ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ,
ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΖΩ Μ'ΟΛΑ ΚΙ ΟΛΟΥΣ,
ΤΟ ΠΑΓΚΑΚΙ ΕΧΩ ΓΙΑ ΣΠΙΤΙ,
ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ Μ'ΕΝΑΝ ΑΛΗΤΗ..

ΕΙΧΑ ΦΙΛΟΥΣ ΚΑΙ ΛΕΦΤΑ,
ΤΑΧΑΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΒΡΑΔΙΑ,
ΤΩΡΑ ΜΟΝΟΣ ΤΑΞΙΔΕΥΩ,
ΤΑ ΣΥΝΤΡΙΜΙΑ ΜΟΥ ΜΑΖΕΥΩ....

Τ΄'αστερια όλα του ουρανού,
σε σένα θα χαρίσω,
κόκκινα τραντάφιλλα,
στα πόδια σου θα ρίξω...

χαλιά απ'την ανατολή,
θα στρώσω να περάσης,
και χρυκέντιτη στολή,
τα κάλη να σκεπάσης...

ρουμπίνη κατακόκκινο,
θα'ρθω και θα σου φέρω,
απ'τ'αστρα ακριβότερο,
πως μ'αγαπάς αν ξέρω...

σεντόνια ολομέταξα,
να πέσεις να πλαγιάσεις,
θα φέρω οτι σου έταξα,
μπας και μου ησυχάσης...