Σελίδα του/της Γεωργία Νώτη

Με θυμάσαι ξανά, πόλεμος ξεκινά…
καίει το τώρα το χτες κι όλες τις αντοχές .
Σε πονάει το κενό που έμοιαζε μακρινό,
oι σιωπές ξεγελούν κι ενοχές κουβαλούν.

Δε χορταίνει η ψυχή με αναμνήσεις και σκέψεις,
ένα κορμί που διψά πώς να το κοροϊδέψεις;
Δεν αντέχει η καρδιά για πολύ στα σκοτάδια,
θέλει ελπίδα και φως κι έτσι παίρνει κουράγια.


Σε θυμάμαι ξανά, όλα πια πιθανά.
Όνειρα αλλοτινά, μοιάζουν αληθινά,
τριγυρνούν στο μυαλό… την πληγή προκαλώ.
Να γυρίσει η στιγμή, έψαχνε αφορμή.

Δε χορταίνει η… Συνέχεια