Σελίδα του/της Ελένη Σωφρονίου

Μικρό τ’ απομεσήμερο

Μικρό τ’ απομεσήμερο
για να λησμονηθείς,
να ξεμπερδέψεις με φωτιά
της λήθης τα κουβάρια...
Σ’ ένα δειλό κι’ εφήμερο
όνειρο να χαθείς,
σμιλεύοντάς μου τη ματιά
με αιμάτινα λιθάρια

Σωπαίνω μες στη σιγαλιά,
πίνοντας τον αέρα
Παίρνω την αύρα σου αγκαλιά
και μιας σταγόνας μέρα
και ξανασμίγω τα φιλιά
στα χείλη μας, σαν βέρα

Πώς μες στο φεγγαρόφωτο
μια αγάπη να χαθεί,
να ξεπαγιάσει σαν πουλί
σε κρυσταλλένια κλώνια;
Σε ουρανό ολόφωτο
τ’ άστρο μας θα σταθεί,
φιλώντας… Συνέχεια

Ρωγμή

Θέλω να γράψω για τις θύελλες του νου σου
και για τη χίμαιρα που κρύβει η ψυχή
κι’ όταν αγγίξω το χρυσάφι τ’ ουρανού σου
γλυκολαλούσα μια φλογέρα να ηχεί

Θέλω να δω μες των ματιών σου την παλάμη
αν έχεις κρύψει την εικόνα μιας γιορτής
κι’ όταν θα φεύγουν οι στιγμές μας, σαν ποτάμι
εμείς να μένουμε στην πίστα της γιορτής

Θέλω ν’ ανοίξω το κενό που μας χωρίζει
και να φυτέψω την αγάπη στη ρωγμή
κι’ αν πρέπει πάντα να τελειώνει, ότι αρχίζει
εγώ θα ζω για μια ζωή μες τη ρωγμή

Έτσι… Συνέχεια

Άναυδο φως...

Άναυδο φως, μέσα στη νύχτα του μυαλού,
βέλη τα όνειρα, κτυπούν και με σκορπίζουν,
πρόλαβες κι’ έριξες τις άγκυρες γι’ αλλού,
τώρα κατάματα, τα «μη» σου μ’ αντικρίζουν

Μέσα στην τρύπια φυλλωσιά, τραβώ κλωστές
ράβω το λίγο που μου έχει απομείνει,
πριν να με ζώσουνε ξανά οι εμπρηστές,
πριν να στεριώσει, μες στα σπλάχνα το καμίνι

Κόβω τις πέτρες απ’ τη μέση και κοιτώ,
σκόρπιο ασήμι, απ’ τις ρίζες τους πετιέται,
κλείνω τα μάτια, την εικόνα σου ζητώ
πες μου, μπορεί, ότι αξίζει… Συνέχεια

Βουρκώνει ο στίχος

Kαι πάλι με τα δάκρυα ξενύχτησα
και χίλιους στεναγμούς να σεργιανούν,
η σκέψη μου ελεύθερη κι’ αλήτισσα
να στρώνει τα χαλίκια της στο νου

Τα μάτια κλείνω, μα η σκέψη σου με πνίγει
φιλί σου δίνω, μα στο όνειρο κολλά
ψυχρό σεντόνι, το σκοτάδι με τυλίγει
βουρκώνει ο στίχος και η νότα δεν κυλά
Αγάπη μου, η καρδιά μου σου μιλά

Kαι πάλι η αλήθεια με κυνήγησε
δεν μπόρεσα στο ψέμα να κρυφτώ
θα μείνεις μακριά μου, μου ψιθύρισε
της μοίρας μας, αυτό ήταν γραφτό


Ελέν… Συνέχεια

Λυπάμαι...

Αν δε χωρούσα στην καρδιά σου πια να μείνω
κι’ αν στη ζωή σου ήμουν κάτι περιττό
μη με σκεφτείς τώρα το δάκρυ μου που πίνω
και στο φρικτό μου το κενό ακροβατώ

Κοίτα εσύ να νοιώθεις μάτια μου καλά
κι’ ότι μου χάρισες, εγώ θα το θυμάμαι
θα έχω λίγα κι’ ας νοστάλγησα πολλά
θα δείχνω σ’ όλους πως γελώ και ας λυπάμαι

Λυπάμαι που δεν μπόρεσαν τα μάτια σου να δουν
ότι τα χείλη μου δεν τόλμησαν να πουν

Αφού δεν μπόρεσα κομμάτι σου να γίνω
κι’ ήμουνα όνειρο και αύρα της στιγμ… Συνέχεια