Θα με μελοποιήσει κανείς;

[NEKTARIOS]

Εδώ θα μπαίνουν άγαπημένοι μας στίχοι που θα επιθυμούσαμε να μελοποιηθούν.
Ένας ανά στιχουργό, και αν μελοποιείται θα αντικαθίσταται από άλλο.
Ίσως έτσι να γίνεται πιό εύκολη η δουλειά των συνθετών, μιάς και δεν θα έχουν να ψάξουν σε πολλές δημιουργίες!
Όσοι πιστοί προσέλθετε!

[ΤΙΜΟΣ ΖΟΥΜΠΟΣ]

ΕΝΑΣ ΑΠΡΙΛΗΣ

Ένας ολόκληρος Απρίλης στα μαλλιά σου
Κάνει παιχνίδια μ’ ηλιαχτίδες και βροχή
Κάνει γκριμάτσες να γελάσει η καρδιά σου
Αλλάζει όψεις για ν’ αλλάξεις εποχή

Αλλάζει όψεις μήπως μπει στα όνειρα σου
Κι αν είναι γκρίζα να τα κάνει φωτεινά
Μήπως μπορέσει κι αντικρίσει η ματιά σου
Τον ουρανό όπως τον βλέπουν τα παιδιά.

Ένας Απρίλης πάνω απ’ όλα ερωτιάρης
Φιλιά ζητάει να του δώσεις και να πάρεις
Κι αν την αγάπη απορρίψεις του Απρίλη
Ίσως να κλάψει κάποιο λιόγερμα ένα δείλι.

Ένας ολόκληρος Απρίλης στο κορμί σου
Κάνει φιγούρες σαν τρελός χαρταετός
Με την ελπίδα να απαλύνει την πληγή σου
Κι ένα σου γέλιο να κερδίσει ο φτωχός

Ένα σου γέλιο να κερδίσει κι ένα βλέμμα
Κι απ’ την αγάπη σου μη πάρει ούτε σταλιά
Μια που πιστεύεις πως τα πάντα είναι ψέμα
Κι όλος ο Απρίλης μοναχά πρωταπριλιά.

Ένας Απρίλης πάνω απ’ όλα ερωτιάρης
Φιλιά ζητάει να του δώσεις και να πάρεις
Κι αν την αγάπη απορρίψεις του Απρίλη
Ίσως να κλάψει κάποιο λιόγερμα ένα δείλι.

[κυριάκος σάμιος]

Το ασανσερ ανεβαίνει...

Εκλεισες με ορμή την πόρτα
ράγισε η σιωπή σαν πρώτα
καλή τύχη η ευχή σου
πήρες την ζωή μαζί σου.

Τίποτα στον κόσμο δεν μένει
αραγε τι απομένει
δες το ασανσερ ανεβαίνει

Τώρα την πόρτα του ανοίγω
νιώθω τον ισκιο σου δακρίζω
πέφτει το βλέμμα σου επάνω
σε θέλω μα βλέπω πως σε χάνω

Με κέρδισε ισως το σκοτάδι
λύνεται η ψυχή μου στο τροχάδι
η ευχή σου στην πόρτα καρφωμένη
και η σιωπή μου τώρα ορφανεμένη

Δες το ασανσερ ανεβαίνει
οπερατερ το θέμα περιμένει
ανοίγει η πόρτα μα κανείς
βαδίζει η ώρα και αργείς

Με κέρδισε ισως το σκοτάδι
φύτρωσε μέσα μου το βράδυ
δες το ασανσερ ανεβαίνει
μα εδώ κανείς δεν μένει

[panagiotis7]

KERNAEI H NYXTA

Κερνάει η νύχτα
το αλκοόλ και το τσιγάρο
μια μελωδία, γυναικεία συντροφιά
ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ, ένα φάρο
που θα φωτίζει όσο ανθίζει η καρδιά

κερνάει η νύχτα
ένα αχόρταγο φεγγάρι
που καταπίνει τόσα μάτια μενεξιά
θάλασσα η νύχτα, του βυθού μαργαριτάρι
που συνεχίζει να χαρίζει μοναξιά

κερνάει η νύχτα
την ελπίδα και τη λάμψη
καθαρά πρόσωπα που πίνουν τη ζωή
μα ο κλέφτης χρόνος, μαύρο χρώμα έχει ανάψει
μες τα υπόγεια με μια άρρωστη πνοή

κερνάει η νύχτα
μιαν ευχή και μια κατάρα
θλιμμένο τέλος που γεννάει νέα αρχή
τσιγάρο ατέλειωτο, βροχή και μια κιθάρα
σε ταξιδεύει σε άλλη νύχτα κι εποχή.

[ΤΙΜΟΣ ΖΟΥΜΠΟΣ]

ΣΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ ΤΗΝ ΜΕΣΗ

Πόσο μ’ αρέσει
Στου κύκλου τη μέση
Σαν Ήλιος να υπάρχω
Πλανήτες μου ν’ άρχω
Πόσο μ’ αρέσει
Να εκπέμπω μια ζέση
Απλόχερα σ’ όλους
Τους μη φωτοβόλους.

Απρόσμενη θέση
Να είμαι στη μέση
Και γύρω μου άλλοι
Πλανήτες μεγάλοι.
Παράξενη σχέση
Σαν Ήλιος στη μέση
Αχτίδες ν’ αφήνω
Και φως να του δίνω

Πόσο μ’ αρέσει
Στου κύκλου την μέση
Να υπάρχω σαν μύθος
Και γύρω μου πλήθος
Ανώνυμο πλήθος
Με γνώμη και ήθος
Πολλών τόσων άλλων
Ήλιων μεγάλων

Μα εγώ μες στη μέση
Περίοπτη θέση
Αχτίδες ν’ αφήνω
Και φως να τους δίνω.

Στ’ αλήθεια μ’ αρέσει
Κι ας μ’ έχει πονέσει
Το μένος που αφήνουν
Οι Ήλιοι που σβήνουν.

[ΤΙΜΟΣ ΖΟΥΜΠΟΣ]

ΓΛΥΚΟ ΤΟ ΠΕΤΑΓΜΑ ΤΟΥ ΝΟΥ

Είναι γλυκό πολύ γλυκό το πέταγμα του νου
Πιο πάνω απ’ τα σύννεφα στ’ άπειρο τα’ ουρανού
Ακόμη κι αν ο θάνατος ζυγώνει να σε φτάσει
Είναι γλυκό το πέταγμα στου φεγγαριού το τάσι

Πάρε του πρωινού δροσιά του πέλαου αρμύρα
Κράτησε όσα σου ‘δωσα ζήτα μου όσα σου πήρα
Και φτιάξε μου αετόφτερα διπλά σε κάθε ώμο
Να δώσω μια να πάω ψηλά να δω μικρό τον κόσμο.

Κράτα όσα σου δάνεισα ζήτα μου όσα σου πήρα
Και δώστα για αντάλλαγμα στων ποιητών την πείρα
Τραγούδια θέλω να γραφτούν με τα δικά τους χέρια
Να λεν πως έβγαλα φτερά και πέταξα στ’ αστέρια.

Είναι γλυκό το πέταγμα στ’ ονείρου τούς αιθέρες
Κει που οι νύχτες είν’ μισές διπλάσιες οι μέρες
Κι αν σε τυλίγει αίσθηση ύπνου παντοτινού
Είναι γλυκό πολύ γλυκό το πέταγμα του νου.

[ΚΟΝΤΙ ΔΟΝΑΡΑ ΝΤΙΝΑ]

ΨΑΧΝΩ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ..

Ψάχνω τα όνειρα μέσα στις στάχτες,
να τα σκορπίσω στης γης τις άκρες,
ψάχνω τ'όνειρα μέσα στάστέρια,
να τα κρατήσω στα δυό μου χέρια..

ψάχνω τ'όνειρα που άδικα πάνε,
στους ΄πέντε ανέμους μας τα σκορπάνε,
πολλά σκευτόμαστε για τη ζωή μας,
τ'όνειρο είναι η δυναμή μας...

κάναμε όνειρα εσυ και γω,
μ'αυτά πετάξανε στον ουρανό,
φτάσανε μέχρι της γης την άκρη,
μέσα στα απίθμενα της θάλασσας τα βάθη...

τ'όνειρα ψάχνω αυτά που ζήσαμε,
σε κάποια άκρη εμείς αφήσαμε
όνειρα που χάθηκαν,
μα ακόμα δεν ξεχάστικαν...

κρατώ τ'όνειρα να μην μ'αφήσουν,
τα πάρει ο άνεμος και μου σκρπίσουν,
ψάχνω στ'αστέρια τα ονειρά μου,
να τα κρατήσω μές την καρδιά μου....

[kostas maris]

*ΕΥΤΥΧΙΑ*

την ευτυχία δεν τη βρίσκεις στο περίπτερο
ούτε σε σχέσεις που κρατάνε για δυο μήνες
σε κάθε έρωτα που έζησες εφήμερο
σχήμα οξύμωρο να πεις ότι την ήβρες

την ευτυχία δεν τη βρίσκεις στο μπακάλικο
ούτε σε χρόνια που σαν μεντεσέδες τρίζουν
ματσακονίζεις τη σκουριά και χτίζεις το αύριο
αυτό που αν θες ούτε οι θεοί δεν στο γκρεμίζουν

ρεφρεν

ήπια απ' τα μάτια σου τα δάκρια και μέθυσα
είχανε κάτι από καπνό φωτιά κι αρμύρα
φταίνε τα χρόνια που στα τρία μέτρα σ' έστησαν
και σε λαβώσαν' πληγωμένο μου πουλί

δες μες στα μάτια μου τα δυο που δάκρια γέμισαν
ποιος εκπορνεύεται του καθενός τη μοίρα
την ευτυχία που παλιές σειρήνες σου έταξαν
θα την κλωτσάγανε ακόμα κι οι τρελοί



την ευτυχία δεν τη βρίσκεις στον παράδεισο
ούτε σε κήπους ανθηρούς μακριά απ' το φθόνο
γυμνή βαδίζεις στο σκοτάδι και στην άβυσσο
κι οδοιπορώντας πάντα ντύνεσαι στο δρόμο

την ευτυχία δεν θα βρεις στα θερμοκήπια
εκεί που ο χρόνος συρεικνόνεται και φθήνει
σταγόνα μοιάζει σε χιλιάδες άγρια κύματα
μέσα στου κόσμου τη βουβή απεραντοσύνη

ρεφρεν

ήπια απ' τα μάτια σου τα δάκρια και μέθυσα
είχανε κάτι από καπνό φωτιά κι αρμύρα
φταίνε τα χρόνια που στα τρία μέτρα σ' έστησαν
και σε λαβώσαν' πληγωμένο μου πουλί

δες μες στα μάτια μου τα δυο που δάκρια γέμισαν
ποιος εκπορνεύεται του καθενός τη μοίρα
την ευτυχία που παλιές σειρήνες σου έταξαν
θα την κλωτσάγανε ακόμα κι οι τρελοί

[kostas maris]

*Η ΤΟΣΗ ΑΛΗΘΕΙΑ*


Σ' αυτό τον κόσμο που ο καθένας προσπαθεί
επί σκοπού του διπλανού τ' αυτιά να γλείψει
η υποκρισία έχει αγκίξει το ζενίθ
κι έχει στα χείλη μου μια πίκρα τόση αφήσει

σταγόνα μοιάζει μες σ' απέραντο ωκεανό
η τόση αλήθεια που κρατώ και θα με πνίξει
εγώ δεν έγλειψα τ' αυτάκια κανενός
ούτε τ' αυτιά μου επιτρέπω άλλος ν' αγκίξει

ρεφρέν

σε χέρσο χώμα της παρθένας μάνας γης
σαν γαιδουράγκαθο μονάχος μου φυτρώνω
κι αν από δίπλα μου περάσει και κανείς
τσιμπάω εκείνον αλλά εμένανε ματώνω

πλένω το σώμα με τις στάλες της βροχής
και με του ήλιου τις ακτίνες μεγαλώνω
κρύβομαι πάντοτε στην αγκαλιά της γης
γιατί αυτή είναι που γεννάει αλήθεια μόνο



σ' αυτό τον κόσμο που πορεύομαι αφανής
μορφές ασώματες χαλί ερυθρό μου στρώνουν
κι αν τους πικράνει κάποιος λόγος μου ευθύς
μου το τραβάνε παίφτω κάτω και με λιώνουν

σαν μύγα μοιάζει η τόση αλήθεια που κρατώ
μα οι αραχνούφαντοι ιστοί δεν τη σηκώνουν
εγώ δεν έσκαψα τον κήπο κανενός
ούτε τον κήπο μου γουστάρω άλλοι να οργόνουν


ρεφρέν

σε χέρσο χώμα της παρθένας μάνας γης
σαν γαιδουράγκαθο μονάχος μου φυτρώνω
κι αν από δίπλα μου περάσει και κανείς
τσιμπάω εκείνον αλλά εμένανε ματώνω

πλένω το σώμα με τις στάλες της βροχής
και με του ήλιου τις ακτίνες μεγαλώνω
κρύβομαι πάντοτε στην αγκαλιά της γης
γιατί αυτή είναι που γεννάει αλήθεια μόνο

[kostas maris]

*ΔΙΑΦΑΝΗ ΨΥΧΗ*

μες σε μια πόλη τριγυρνώ συννεφιασμένη
που τη στολίζουν μόνο χήρες κι ορφανά
μονάχα η δύνη του θανάτου της με σέρνει
και με τυλίγει μες στα δίχτυα της ξανά

σαν το χταπόδι τα πλοκάμια μου απλώνω
μελάνι αφήνω να θολώσω τα νερά
μα αφού παλεύω κι απ' τα δίχτυα της γλιτώνω
παρακαλώ να πέσω ακόμα μια φορά

ρεφρεν

στο αγγελτήριο του θανάτου μου υπογράφω
μένει ανξήτηλη η γραφή για πάντα εκεί
κι αν είμαι πάλι ζωντανός κι ακόμα υπάρχω
είναι γιατί έγινα μια διάφανη ψυχή

σ' αυτή την πόλη πεθαμένους βλέπω μόνο
κι όλοι νομίζουνε πως είναι ζωντανοί
κινούνται μέσα στη χλιδή και μες στο φθόνο
δεν είναι όμως έτσι οι ανθρώποι οι αληθινοί

μιλάω σε εκείνους και κανείς δεν μ' απαντάει
περνάω σαν φάντασμα μπροστά τους αφανής
ακούω βρισιές και στον καθένα που γελάει
μαχαίρι βλέπω με τεχνολογία αιχμής

ρεφρεν

στο αγγελτήριο του θανάτου μου υπογράφω
μένει ανξήτηλη η γραφή για πάντα εκεί
κι αν είμαι πάλι ζωντανός κι ακόμα υπάρχω
είναι γιατί έγινα μια διάφανη ψυχή

[kostas maris]

*ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ*

περνάω ξυστά από πτώματα ,βρωμιές και περιτώματα
στην εθνική οδό σου
καθώς αφήνω τις στροφές , θαυμάζω τις υποδομές
και τον πολιτισμό σου

στους τοίχους σου συνθήματα , της σφήγκας τα αινίγματα
και τα παράθυρα σου
κοσμούν ασώματες μορφές , καταιγισμός από υλακές
στ' αυτιά μου και στ' αυτιά σου

ποιος τραγουδάει τον ύμνο σου , καθώς γελάς στον ύπνο σου
από βότκα ζαλισμένη
σαν μετανάστης νιώθω εδώ ,ποιοσ ξέρει ακόμα τι θα δω
και τι με περιμένει

στο γιρντανέ σου τα κλειδιά , έχουν βαρύνει απ' τη σκουριά
κι οι σφαλισμένες πόρτες
πως ν' ανοιχτούν εσύ για πες , πρέπει ν' αλλάξεις κλειδαριές
και όχι οικοδεσπότες

ρεφρέν:

ποιος θα γκρεμίσει αυτού του κόσμου την ψευτιά
ποιο ματσακόνι θα ξεφτύσει τη σκουριά
ποιον να πιστέψουμε αφού ξέρουμε καλά
ο λύκος γέρασε μα ίδια έχει μυαλά

ποιος θα γκρεμίσει αυτού του κόσμου τη βρωμιά
πανάθεμα σε ψεύτη κι άδικε ντουνιά
δεν θα ξεφύγουμε απ' το τέλμα αυτό ποτές
γιατί υμνούμε στρατευμένους ποιητές

συχνά ανταμώνω βλέματα ,γεμάτα καρυκεύματα
μπροστά στην αγορά σου
συντάξεις κι σφαλιστικό ,πρόνοια και διδακτορικό
στον τρύπιο κουμπαρά σου

θρησκόληπτοι μ' ακίνητα , φραγκάτοι μ' αυτοκίνητα
απ' το χέρι σε τραβάνε
με μια φουστίτσα τόση δα , και με τα πόδια ανοιχτά
κούκλα μου που σε πάνε

ποιος κηνυγάει τον ίσκιο σου , κι ακροβατεί το δίκιο σου
σε ξένες ατλαντίδες
μασκαρεμένα πρόσωπα , σου λεν έπεα πτερόεντα
πουλάν φρούδες ελπίδες

στην προσευχή σου όταν ξυπνάς , ποτέ μικρή μου μην ξεχνάς
ποιος ήλιος σε ζεσταίνει
πάψε ν' ακολουθείς τυφλά , ένα θεό που σε γεννά
κι ό ίδιος σε πεθαίνει


ρεφρέν:

ποιος θα γκρεμίσει αυτού του κόσμου την ψευτιά
ποιο ματσακόνι θα ξεφτύσει τη σκουριά
ποιον να πιστέψουμε αφού ξέρουμε καλά
ο λύκος γέρασε μα ίδια έχει μυαλά

ποιος θα γκρεμίσει αυτού του κόσμου τη βρωμιά
πανάθεμα σε ψεύτη κι άδικε ντουνιά
δεν θα ξεφύγουμε απ' το τέλμα αυτό ποτές
γιατί υμνούμε στρατευμένους ποιητές

[kostas maris]

*ΠΡΟΑΓΓΕΛΟΣ*

κελιά ευήλια, ευάερα και χλιδάτα
που φυλακίζουν μέσα τα οργισμένα νιάτα
ποιος είπε εμείς πως τέτοιο ήλιο λαχταρούσαμε
πως τέτοιο αγέρα που ανασαίνουμε ζητούσαμε

καρφιά τα χρόνια δηλητήριο γεμάτα
καταπακτή που λιώνει μέσα ψώφια γάτα
σαν τα ποντίκια ξεπηδάμε απ' τον υπόνομο
για μέλλον εύρωστο μαχόμεθα κι υτόνομο

ρεφρέν:

γυμνοί τους δρόμους πήραμε όλοι παγγανιά
νόμος καραδοκεί προάγγελος φονιά
στην ανταρσία του ανάψαμε τους προβολείς
και όπως πάντα τυφλωθήκαμε εμείς


κελιά ευρύχωρα ,ζεστά ,καλοσυνάτα
που φυλακίζουν μέσα τα οργισμένα νιάτα
ποιος είπε εμείς πως θέμε χώρο να ξαπλώσουμε
πως τέτοια ζέστη είχαμε ανάγκη να μας δώσουνε

γυαλία τα χρόνια σ' άδεια πίστα αίμα γεμάτα
τα εισητήρια ακριβά πανάθεμα τα
κι εμείς στολίσαμε τους τοίχους και τα χώματα
για ευκαιρίες και για ίσα δικαιώματα

ρεφρέν:

γυμνοί τους δρόμους πήραμε όλοι παγγανιά
νόμος καραδοκεί προάγγελος φονιά
στην ανταρσία του ανάψαμε τους προβολείς
και όπως πάντα τυφλωθήκαμε εμείς



κελιά ευέληκτα, ιδιόρυθμα ,μοδάτα
που φυλακίζουν μέσα τα οργισμένα νιάτα
ποιος είπε εμείς πως στο διαδύκτιο που μας κλείσανε
θα βρούμε εκέι τις απαντήσεις που ζητήσαμε

φωτιά τα χρόνια απαγορευτικά γεμάτα
μπάνιο σκωτσέζικο ξεκίνα και σταμάτα
σαν κουρδιστά ρομπότ μας σπρώχνουνε στον πόλεμο
για μέλλον εύρωστο μαχόμεθα κι αυτόνομο


ρεφρέν:

γυμνοί τους δρόμους πήραμε όλοι παγγανιά
νόμος καραδοκεί προάγγελος φονιά
στην ανταρσία του ανάψαμε τους προβολείς
και όπως πάντα τυφλωθήκαμε εμείς