Η Μουσική μας ενώνει!

Θα με μελοποιήσει κανείς;

Εδώ θα μπαίνουν άγαπημένοι μας στίχοι που θα επιθυμούσαμε να μελοποιηθούν.
Ένας ανά στιχουργό, και αν μελοποιείται θα αντικαθίσταται από άλλο.
Ίσως έτσι να γίνεται πιό εύκολη η δουλειά των συνθετών, μιάς και δεν θα έχουν να ψάξουν σε πολλές δημιουργίες!
Όσοι πιστοί προσέλθετε!

Κοινή χρήση

▶ Απάντηση σε αυτό

Απαντήσεις σε αυτή τη συζήτηση

Permalink Απάντηση από τον/την Dora Manataki στις 11 Ιανουάριος 2009 στις 21:45: Θα με μελλοποιήσει κανεις??????

ΓΡΑΨΕ ΛΑΘΟΣ

Ρίχνεις τα μάτια χαμηλά
Τα χείλη έχεις σφιγμένα
Μην ντρέπεσαι αγόρι μου
Της τύχης τα γραμμένα

Σ’ αγάπησα μ’ αγάπησες
Γράψαμε ιστορία
Τα πράγματα αλλάζουνε
Να ξέρεις στην πορεία

Το χωρισμό αφού διάλεξες
Μη σκέφτεσαι εμένα
Είμαι αντράκι δυνατό
Πιο αντράκι από σένα

Τα «να» τα « θα» παράτησε
Μη το χαλάς μωρό μου
Τράβα εσύ το δρόμο σου
Τραβάω τον δικό μου

Καλή τύχη γεια χαρά σου
Φεύγω από τα όνειρά σου
Καλή τύχη γράψε λάθος
Μας τελείωσε το πάθος; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την ΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΟΥΔΗΣ στις 11 Ιανουάριος 2009 στις 22:46: ΣΤ' ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΚΑΘΗΣΑ

ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΑ ΒΑΣΑΝΑ ΜΑΣ
ΣΚΛΗΡΑ ΑΓΚΑΘΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ
ΣΚΥΒΩ ΤΟ ΣΤΟΜΑ ΣΟΥ ΝΑ ‘ΒΡΩ
ΜΑ ΤΟ ΦΙΛΙ ΣΟΥ ΑΛΜΥΡΟ

~*~*~*~

(Ρεφ)
ΣΤ' ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΚΑΘΗΣΑ
ΜΕΤΡΗΣΑ ΕΝΑ ΚΑΙ ΕΝΑ, ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΔΕΙΑΣΑ
ΒΡΗΚΑ ΑΔΕΙΕΣ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΕΣ’ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΟΥ
ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΘΟΛΗ ΜΟΥΤΖΟΥΡΑ ΑΠ’ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΣΟΥ

~*~*~*~

ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΚΛΑΙΝ’ ΣΤΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΜΑΣ
ΒΡΗΚΑΝ ΒΟΡΡΙΑ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΜΑΣ
ΤΡΕΜΟΣΒΗΝΟΥΝ ΜΕΣ’ΤΟ ΚΡΥΟ
ΑΙΜΑ ΣΤΑΖΕΙ ΤΟ ΑΝΤΙΟ

~*~*~*~

(Ρεφ)
ΣΤ' ΟΥΡΑΝΟΥ ΤΑ ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ ΓΙΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ΚΑΘΗΣΑ
ΜΕΤΡΗΣΑ ΕΝΑ ΚΑΙ ΕΝΑ, ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΑΔΕΙΑΣΑ
ΒΡΗΚΑ ΑΔΕΙΕΣ ΤΙΣ ΣΕΛΙΔΕΣ ΜΕΣ’ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ ΣΟΥ
ΜΟΝΟ ΜΙΑ ΘΟΛΗ ΜΟΥΤΖΟΥΡΑ ΑΠ’ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΣΟΥ

© Καλουδης Ντινος – Mönchengladbach 07/11/2008; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την ivikos στις 11 Ιανουάριος 2009 στις 23:00: Με τα πρίμα του Νότου

Με τα πρίμα του Νότου
τα σιγόντα των πρώτων
ξεκινά το κανώ του
για την γη των ερώτων
Με το πέπλο του ανέμου
με τη μέρα του μαύρη
μη του λες ουρανέ μου
για το αντίο που θά ’βρει

Καθώς έρχονται ρίγη
στης αγάπης τα ρείθρα
τα φτερά του ανοίγει
για ερώτων κηρύθρα.
Μα φονιάδες οι Αγγέλοι,
πώς να πάρει απ’ τη δύση
της αγάπης το μέλι
από άδειο μελίσσι

Με της νύχτας το χρώμα
με σφαγμένη την νειότη
να γυρεύει ακόμα
την αγάπη την πρώτη.
Με δαρμένου ινάτια
ψάχνει Θε’ μου με αγώνες
μιας αγάπης καράτια
πεθαμένης αιώνες

με τα πρίμα του Νότου
του ’παν φίλες φευγάτες
πως σε μπαρ της Διδότου
παζαρεύει πελάτες.
Σαν δαγκάνα τσιμπάει
του καημού η πινέζα
μα η καρδιά την ζητάει
και ας είναι τροτέζα

8/12/08; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την NEKTARIOS στις 12 Ιανουάριος 2009 στις 8:02: ΒΓΗΚΑΝ ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΟΙ ΚΑΗΜΟΙ

Χίλιες στιγμές μαζεύτηκαν, πιάσαν κουβεντολόι,
διαλέξαν τις χειρότερες, και φτιάξαν κομπολόι.
Τις μνήμες τους φυλάκισαν, σε μια χρυσή αλυσίδα,
και βρίζανε τη μοίρα τους, που’χάσαν την παρτίδα.

Χίλιοι χαμένοι έρωτες, βρήκαν τα μονοπάτια,
σ’ένα δισάκι φόρτωσαν, του χρόνου τα κομμάτια.
Ανοίξαν τα κιτάπια τους, με τις παλιές χρεώσεις,
από αγάπες π’άφησαν, απλήρωτες τις δόσεις.

Χίλιες κρυμμένες μουσικές, για χρόνια στο συρτάρι,
αφήσαν το πεντάγραμμο, και βγήκαν στο παζάρι.
Απλώσαν την πραμάτεια τους, να δεις και να διαλέξεις,
μα οι νότες είναι μόνο επτά, κι ένα σωρό οι λέξεις.

(Ρ)

Βγήκαν σεργιάνι οι καημοί, στου κόσμου το μπαλκόνι,
σκοτάδι, σίδερο βαρύ, τα όνειρα πλακώνει.
Κλείνουν το μάτι πονηρά, στα χρόνια που περάσαν,
στις ώρες που χαθήκανε, στις μνήμες που γεράσαν.; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την Γρηγόρης στις 12 Ιανουάριος 2009 στις 8:32: Υποκρισία

Υποκρίνεσαι και λές πως μ' αγαπάς
υποκρίνομαι κι εγώ πως σε πιστεύω
όσο νοιάζεσαι γιά μένα και πονάς
άλλο τόσο και εγώ θα σε λατρεύω.

Υποκρίνεσαι με ύφος Χαλιμάς
και χαμόγελο φοράς σαν της Τζοκόντα
υποκρίνομαι κι εγώ πως ζω γιά μάς
και στο παίζω Καζανόβας με προσόντα.

R. Τα παιχνίδια της αγάπης και του έρωτα
συντροφεύουνε τα βράδια τ' αξημέρωτα
ξενυχτάμε στα κορμιά κι υποκρινόμαστε
ότι τάχα κατά βάθος αγαπιόμαστε.; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την ΝΙΚΗ-ΑΝΝΑ Π. στις 12 Ιανουάριος 2009 στις 10:08: NAI...

Ναι…είναι ν’ απορείς,
Πόσο εύκολα ξεχνά κανείς,
Ότι αγάπησε…
Και από σχέση μιας ζωής,
Θηρίο γίνεται θαρρείς,
Που επαναστάτησε!

Ναι…είναι να απορείς,
Πώς ότι έζησες μισείς
Και το σκοτώνεις!
Στο όνομα βαθιάς πληγής,
Πέφτεις, κυλιέσαι κατά γης,
…το ισοπεδώνεις!

Ρ
Μα ναι λοιπόν, μην απορείς,
Αν το κενό μες τη ζωή σου μεγαλώνει…
Αφού το χθες σου το μισείς…
Ούτε στο σήμερα θα ζεις,
Γιατί η ψυχή σου δίχως χθες στεγνώνει!
===================================
ΝΙΚΗ-ΑΝΝΑ Π.; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την ΜΠΛΕΑΣΤΡΑ στις 12 Ιανουάριος 2009 στις 14:58

MΠΛΕΑΣΤΡΑ: ΛΕΩ ΝΑ ΣΗΜΕΤΕΞΩ ΚΑΙ ΓΩ Σ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ MOUSIKOY STEKIOY...[σιγα την στεκια παρακαλω].....ΚΑΙ ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΥΧΕΡΟΥΣ...

Συνημμένα:

@-ΚΟΣΜΟΔΡΟΜΙΟ-@.rtf, 3 KB

▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την ivikos στις 12 Ιανουάριος 2009 στις 15:13: Νεκτάριε,γνώμη μου είναι πως
για να γίνει ολοκληρωμένη η εκδήλωση θα πρέπει να εμφανίζονται οι μελοποιημένοι στίχοι, με τους συντελεστές(συνθέτη-εκτελεστή)
Καλέ μου φίλε τα λέμε!!!!!!!!; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την thalia στις 12 Ιανουάριος 2009 στις 16:10: ΣΤΟ ΤΕΡΜΑ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

Νύχτα στερνή, κρύα, αδειανή,
οι αναμνήσεις, βροχή,
πόσο ν’ αντέξει η ψυχή!
Πόνος παντού, καίει το νου.
Πες μου, στ’αλήθεια, μπορείς;
Πώς θα χωρίσουμε εμείς;

Τρέμει η καρδιά, φεύγει η βραδιά,
φόβους γεννάει η σιωπή,
μία λέξη, κάποιος να πει;
Τέλος σκληρό, οδυνηρό,
θανάτου λαβωματιά,
αίμα σταλάζει η ματιά.

Ρεφραίν

Στο τέρμα της διαδρομής,
της σιωπηλής ενοχής.
κομμάτια, σπασμένου γυαλιού,
κινάμε γι’ αλλού.
Με μια ανάσα κοφτή,
δύσκολα βγαίνει κι αυτή,
δυό ρότες ξεχωριστές,
γινόμαστε «χτες.»; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την HELEN G στις 28 Ιανουάριος 2009 στις 11:30: ΜΥΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΑ

Τα μυστηρια των αιωνιων ποθων
κρυμενα ταχεις μες την αγγαλια σου
και ειμαι θυμα ποθου και αγαπης
και ψαχνω μυστικα για τα φιλια σου

Ολες οι κρυφες επιθυμιες
στο βαθος των ματιων σου ζωντανευουν
και βυθιζομαι στη θαλασα σου
και τα χειλη μου εσενανε γυρευουν
ΡΕΦΡΑΙΝ
Μυστικα παραληρηματα
μπαινω σ αλλη διασταση μαζι σου
τους ποθους απο τα ποιηματα
τους περναω ζωντας μεσα στη ζωη σου

Ειμαι της αγαπης λιποταχτης
και παραλυω μες την αγγαλια σου
λιωνω στο αγγελικο σου χαδι
και καιγομαι γλυκα μες τη φωτια σου

Μεσα στα γλυκα γαλαζια ματια
αινιγμα θαλασιο αρμενιζει
κι εγω με βαρκα μεσα τους να ψαχνω
με το παθος μου κουρσαρο να θυμιζει
HELEN G; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την κυριάκος σάμιος στις 6 Φεβρουάριος 2009 στις 12:37: ..Και ο Θεός κοιμάται..

Κάτασπρα λευκά κελιά
το βλέμμα αλλου πλανάται
πύρινη φωλιά
ποιός αραγε θυμάται
την ώρα αυτη και ο Θεός
κοιμάται

Αναρχη φωτιά το ψέμα
τρέχει στην λεοφώρο του κανένα
με τον τίποτα επιβάτη
βουτιά κάνω σε αδειο χάρτη

Ανθρωποι πόλεις και χωριά
αφαντοι λιώνουν σαν κεριά
κάτασπρα λευκά κελιά
αδεια υγρά και σιωπηλά

Ηθελα πολή να πιώ
το << ρο>> από τ όνειρο
ξάφνου στέρεψε το <<ρο>>
στον ύπνο μου εμεινα όμηρος

Λόγια υγρά λόγια χαρας ντυμένα
πέφτουν τα κάτασπρα κελιά θλιμένα
για χαμόγελο και λευτεριά μιλάτε
την ώρα τούτη και ο Θεός κοιμάται

Λευκά κάτασπρα κελιά
κάτασπρα περιστέρια
με λαβωμένα τα φτερά
αργά κυκλώνουν τον αγέρα; ▶ Απάντηση σε αυτό

Permalink Απάντηση από τον/την Nefeli riga στις 7 Φεβρουάριος 2009 στις 23:59: Ελπίζω..? Ποιός ξέρει!

Η Σ Τ Ι Γ Μ Η !

Μου λές ότι το χέρι μου κρατάς
Αόρατο το σφίξιμό του νιώθω,
εκπέμπει αίσθηση γλυκιά
και πλημμυρ'ίζει η ψυχή μου
απ΄τον πόθο.

Μα θάθελα μια αγκαλιά,
στα μάτια να με δεις
να με κοιτάξεις,
στο βλέμμα σου να πλανηθώ
τότε πιστεύω πως την μέρα μου
θ΄αδράξεις.

Κ΄ενώ θα είμαστε αγκαλιά
στο πρόσωπό μου ο ιδρώτας σου
να στάζει
Ετσι αγιάζεται η Στιγμή..
μαζί με χτύπους που η καρδιά
Δ ι π λ α σ ι ά ζ ε ι

Νεφέλη.
10/8/2006; ▶ Απάντηση σε αυτό