Στίχοι για το "Χαμόγελο του παιδιού"

[NEKTARIOS]

Εδώ καταθέτουμε τους στίχους για το "Χαμόγελο του παιδιού"

[Ζήνωνας]

Καλησπέρα σας κ. Νεκτάριε. Πολλά συγχαρητήρια σε σας και τον κ. Γρηγόρη! Εύχομαι από καρδιάς να ευοδωθεί ο στόχος σας :)

Με μεγάλη μου χαρά και τιμή θα ήθελα να συμμετέχω μαζί σας σ' αυτό το ταξίδι προς την αγάπη!

Σας χαρίζω ένα κομμάτι γι' αυτόν τον ιερό σκοπό και όποιος μπορεί και θέλει ας το μελοποιήσει.
Το κομμάτι λέγεται "Μόνο η αγάπη μπορεί"

Τα χέρια ενώνουμε όλοι
κι γη μια αγκαλιά
σε γόνιμο 'μεις περιβόλι
ανθίζουμε χαρά.

Ουράνιο τόξο χαράζει
μετά απ' τη βροχή
κι ο ήλιος ξανά αγκαλιάζει
την όμορφη ζωή.


ρεφρέν
Μόνο η αγάπη μπορεί
καρδιές να χρωματίζει
και στης ζωής την πληγή
χαμόγελα ν' ανθίζει.

Μόνο η αγάπη μπορεί
τον κόσμο να ενώσει
ν' αγαπηθούν δυο εχθροί
προτού η ζωή τελειώσει.


Πουλιά κελαηδούν στο μπαλκόνι
και τ' άνθη τραγουδούν
γλυκό μου, σταχτί χελιδόνι
ταξίδεψε με αλλού.

Ο ήλιος ξανά ανατέλει
κι ανάβει την καρδιά
λαμπάδα στο δρόμο να φέγγει
να 'ν' όλα φωτεινά.


Εύχομαι ο Θεός να σας βοηθήσει να γίνει το όνειρό σας πραγματικότητα!


Με την αγάπη μου και την εκτίμησή μου,
Ζήνων

[NEKTARIOS]

ΟΛΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ




Γεμίστε ήχους τα τραγούδια τα βουβά,
ένα χαμόγελο αρκεί, μια «καλημέρα»!
Να ζωγραφίσουμε στου κόσμου τον καμβά,
βδομάδα όλο Κυριακές, χωρίς Δευτέρα.

Λίγη αγάπη, κι όλα μοιάζουνε αλλιώς,
μια πεταλούδα φτερουγίζει μεσ’στα στήθη.
Σαν να’χει υφάνει του Θεού ο αργαλειός,
καινούργια πλάση, τόσο αγνή, σαν παραμύθι.

Κάντε στην πάντα, να περάσει η ζωή,
έχουμε όνειρα, για τη μεγάλη νίκη!
Πριν δυό χιλιάδες τόσα χρόνια μια φωνή,
είπε η δικιά Του βασιλεία, μας ανήκει!

(Ρ)

Όλα του κόσμου τα παιδιά, μια αγκαλιά,
μέσα να κλείσουμε για πάντα την ελπίδα.
Δρόμο για να’βρει η αγάπη, και ζεστή φωλιά,
τα όνειρά μας να’χει φάρο και πυξίδα.

[panagiotis7]

Για τα μικρά αθώα μάτια
που μας κοιτάζουν με απορία
πρέπει να αλλάξουμε πορεία
να ξαναβρούμε τα κομμάτια

να ξαναβρόυμε ό, τι ενώνει
να καθορίσουμε τους όρους
να αποβάλλουμε εμπόρους
και ό, τι άλλο μας σκοτώνει
ρεφραίν
για τα μικρά αθώα μάτια
που μας ρωτάνε όλο γιατί?
πρέπει να αλλάξουμε οι ίδιοι
και να σταθούμε δυνατοί

να ξαναβρόυμε την αλήθεια
και την αγάπη που μας δένει
ο εγωισμός μας να πεθαίνει
σε όσουν ζητάνε μια βοήθεια

για τα μικρά αθώα μάτια
για το καθάριο τους το βλέμμα
να μας αγγίξει αυτό το θέμα
πρέπει να γίνουμε κομμάτια

ο κόσμος αυτός μικρών αγγέλων
μας τον αφήσαν δανεικό
και έχουμε χρέος ειδικό
έχουμε ευθύνη για το μέλλον.

[ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΒΟΥΤΣΙΝΟΣ]

ΑΓΑΠΗ ΜΙΑ ΣΤΑΓΟΝΑ

Η πόλη πια σκοτείνιασε
ερήμωσαν οι δρόμοι
Και δυο παιδάκια παίζουνε
τις κλέφτες κι αστυνόμοι

Παιδιά χαρούμενα μικρά
στο δρόμο ξεχασμένα
Ανέμελα και ζωηρά
μα παραπεταμένα

Τσατσάρες χαρτομάντιλα
πουλούν μες τα βαγόνια
Δίχως μανούλα και χαρά
χωρίς καμιά συμπόνια

Η μόνη τους ξεκούραση
είναι λίγο παιχνίδι
Και να παγκάκι σιωπηλό
να ξεχαστούν τα ρίγη

Η πόλη πια ησύχασε
φωνάζουν τα τριζόνια
Και δυο παιδιά ονειρεύονται
αγάπη μια σταγόνα

[panagiotis7]

polla bravo gia ton aksiepeno skopo sas
kai ego mazi sas me auto to aplo poihma

[ivikos]

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΚΑΙ ΓΙΟΡΤΕΣ

Να τ’ αναγνώσεις τα ματάκια τα κλαμένα
και ν’ απαντήσεις στο αθώο τους γιατί
τα παραμύθια, στο μυαλό που ’χουν κρυμμένα
να ζωγραφίσεις σε μια κόλλα με χαρτί

Να τα περάσεις απ’ της γης τις συμπληγάδες
να τα ποτίσεις άγιο νάμα και νερό
και να φωτίσεις τους γονείς και τις μαμάδες
να τα οδηγήσουν στης αγάπης τον χορό

Να ‘ναι τα χρόνια τους χρυσό πασπαλισμένα
ζωή να σφύζει στις μικρές τους αορτές
τα όνειρά τους σε άγιο φως να ‘ναι λουσμένα
να ‘ναι η ζωή τους παραμύθια και γιορτές

Να οδηγηθούνε σε αγάπης μονοπάτια
έχουμε χρέος σε αναμάρτητες ψυχές,
ένα χαμόγελο να λάμπει μες στα μάτια
μη φορτωθούνε τις δικές μας ενοχές


19.03.09

[κυριάκος σάμιος]

Πόλη και ποδήλατο

Πιο γρήγορο τ όνειρο
απ της ψυχής τα βάθη
καλπάζει το χαμόγελο
μικρού παιδιού που εχάθη

Παράλληλες σκέψεις
ορφανεμένες λέξεις
στου μυαλού το κενό
τρελό κρυφό παραμιλητό

Πόλη και ποδήλατο
βλέμμα βουβό αμίλητο
το βήμα μου το παίξιμο
το ατίθασο το τρέξιμο

Γροθιά θα δώσω στα στιχάκια
να δραπετεύσω στα σοκάκια
εκεί που κάποτε παιδιά
μας κυνηγούσε η αντηλιά

Πόλη και ποδήλατο
στο χέρι μαντολάτο
όνομα και επώνυμο
άγνωστο και φευγάτο

Κρατώ γερά το τιμόνι
η ρότα μου με δυναμώνει
στης πόλης τώρα τα στενά
ανατολή μου το πουθενά

Με φώτα λούζω τα παραμύθια
νωπή στάζει η αλήθεια
σε σοκάκια και γειτονιές
στάλα-στάλα καιω το χθές

Παρελθόν η παιδική δειλία
μεσημεράς και η φοβία
αλλιώς μετρω τα γεγονότα
τα πως και τα ειοθώτα

Πόλη και ποδήλατο
το γέλιο μου αστείρευτο
ηλιος ζεστός ανατέλει
μοιάζει σαν να με θέλει.

[κυριάκος σάμιος]

Μια φορά κι εναν καιρό

Μια φορά κι εναν καιρό
παραμύθι στο λεπτό
στάζει απ την βρύση το νερό
αναποδιά και χωρατό
σύννεφο ξάφνου το φευγειό

Μια φορά κι εναν καιρό
παραμύθι τρυφερό
έτρεχε χωρίς τελειωμό
απο την ποδιά της καλής
της γιαγιάς μας της χονδρής

Απ την απέναντι αυλή
η γειτόνισσα ειδοποιεί
με φωνή τρανταχτή
<< θα κρυώσει το παιδί >>
φθάνει η στιγμή για το λουρί
ποιός δύναμη εχει να κρυφθεί;

Της γιαγιάς μας η ποδιά
τώρα δεν υπάρχει πιά
χάθηκε μαζί με την αυλή
σώθηκε μόνο η φωνή
και κάπου-κάπου το λουρί
αντε τώρα να κρυφθείς.

Τι κι αν η βρύση τρέχει νερό
τ όνειρο βγαίνει απατηλό
παραμύθι ασπριδερό
σκορπά ο δράκος πανικό

Θύμα δικό του και η γιαγιά
τιμωρία για τα παιδιά
που τρέχουν τώρα στα σκοτεινά

Στερεύει η βρύση από φωνή
σαρώνει ο δράκος την ζωή
παραμυθένια ορφάνια στην αυλή.

[JBNatassa]

Μελοποιηση: zero-project


Είμαστε Τα Παιδιά Που Μεγαλώνουν

(με μια μικρη αλλαγη στους στιχους στην πορεια)

Στ’ουρανού το τάσι χίλια μου αστέρια
στην ποδιά μου το πρωί σαν περιστέρια,
μεσημέρι και απόγευμα σκορπάνε
στου Θεού την πλάση γέλιο αντηχάνε.
**
Ρεφ.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν
στο «γιατί μαμά» σκαλώνουν
απορία στη ματιά τους
σκαλοπάτια τ’ όνειρα τους
**

Σε κοιτάνε μες τα μάτια και διστάζεις,
σαν το χέρι σου κρατάνε ησυχάζεις,
οι αλήθειες τους με λέξεις που σαρώνουν
αταξίες που ποτέ δεν μετανιώνουν.
**
Ρεφ

Τα παιδιά που μεγαλώνουν
σαν φυντάνια καμαρώνουν
στην αθώα την καρδιά τους
λάμπουν μόνο τα φτερά τους
**
Δώσε κλώτσω να κυλήσει, μη φοβάσαι,
παραμύθι, έναν ήλιο, να θυμάσαι,
τα παιδιά στα πρόσωπα τους ανατέλλουν
τη δική τους τη ζωή για να χωρέσουν.
**
Ρεφ

Τα παιδιά που μεγαλώνουν
Στο «γιατί μαμά» σκαλώνουν
απορία στη ματιά τους
Σκαλοπάτια τ’ όνειρα τους.

Τα παιδιά που μεγαλώνουν
Σαν φυντάνια καμαρώνουν
στην αθώα την καρδιά τους
λάμπουν μόνο τα φτερά τους.

JBAnastasia
Μαρ.09
…με την ευκαιρία να το αφιερώσω στο Γιάννη και τη Μαριάννα! Τα δικά μου Αστέρια!!! Τα δικά μου χαμόγελα!!!

[ΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΟΥΔΗΣ]

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΕ.....
ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ CD ΝΟΗΤΟ.... ΠΟΙΟ ΚΟΙΝΟ ΚΟΙΤΑΕΙ ΟΜΩΣ?
ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ ή ΕΝΗΛΙΚΕΣ, ΝΑ Τ'ΑΓΟΡΑΣΟΥΝ...ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΤΑ ΕΣΟΔΑ ΣΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ??
ΣΕ ΡΩΤΑΩ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΕΙΘΕΛΑ ΝΑ ΣΥΜΜΕΤΑΣΧΩ ΜΕ ΣΤΙΧΟ, ΑΝ ΒΡΕΘΕΙ ΣΤΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟ ΝΤΥΣΕΙ...ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΝΑ ΣΤΕΙΛΩ....
ΝΑ'ΣΑΙ ΚΑΛΑ
Η ΙΔΕΑ ΚΑΙ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΥΠΕΡΟΧΑ
ΠΑΩ ΝΑ ΒΑΛΩ ΕΝΑ ΣΤΙΧΟ ΠΟΥ ΝΟΜΙΖΩ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ.....

[ΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΟΥΔΗΣ]

ΘΕΛΕΙ ΝΤΥΣΙΜΟ....ΟΠΟΙΟΣ ΝΟΜΙΖΕΙ...ΑΝ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΑΡΓΑ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ;)


Σάν να είμουνα παιδί
---------------------------
Μία νύχτα του Σεπτέμβρη
Βρέθηκα στόν ουρανό
Και με είδαν καβαλαρη
Να πετάω στο κενό
~*~*~*~
Έψαχνα μέσα στ’αστέρια
Να σε βρώ, ατύχησα
Μετρησα, βγήκαν σαράντα
Έλειπες, δυστύχησα
~*~*~*~
Άρχισα τα πέρα δώθε
Βρήκα τον Αυγερινό
Μού’πε ότι στο Φεγγάρι
Άν θα ψάξω θα σε βρώ
~*~*~*~
Απο άστρο σ’άλλο άστρο
Έκανα σάλτο μορτάλε
Οι περίεργοι (α)πο κάτω
Φώναζαν «μπράβο μεγάλε»
~*~*~*~
Άν γλυστρίσω θα γελάσουν
Ίσως κάποιοι να χαρούν
Άμα πέσω δέν θα κλάψουν
Χα! Σιγά μη λυπηθούν
~*~*~*~
Το Φεγγάρι δέν το βρήκα
Σάν να μού’παιζε κρυφτό
Σ’όσους Γαλαξίες βρήκα
Κόντεψα να σκοτωθώ
~*~*~*~
Σήμερα θα ξαποστάσω
Τ’άστρα έχουνε Ρεπό
Στ’όνειρο θα σ’αγκαλιάσω
Μιά στιγμή να σε χαρώ
~*~*~*~
Νά’ταν να μή ξημερώσει
Έτσι έκανα ευχή
Πάντα τ’άστρα να μετράω
Σάν να είμουνα παιδί


© Καλουδης Ντινος – Mönchengladbach 17/03/2009

[Θεοδωράτος Σπύρος]

NTINO φίλε μου έπεσες βλέπω κι εσύ στην παγίδα του... 30/3..... Ποτέ δεν είναι αργά για μια όμορφη δημιουργία... Οι δισκογραφικές μπορεί να βιάζονται για τους δικούς τους εμπορικούς λόγους! Ας τις αφήσουμε στην άκρη λοιπόν και ας γράψουμε όμορφα πράγματα για έναν όμορφο σκοπό! Οι δισκογραφικές δεν είναι ο σκοπός... Σκοπός είναι να χαμογελάσουν τα παιδιά που υποφέρουν..... Και αυτό μπορεί να γίνει χωρίς πίεση χρόνου! Μην σε νοιάζει λοιπόν αν ο κάθε παραγωγός βιάζεται...... Γράψε καλά και γράψτον στα κάκαλα (οι φίλοι πόντιοι καταλαβαίνουν τι εννοώ)..... Καλή συνέχεια....

ΝΤΙΝΟΣ ΚΑΛΟΥΔΗΣ είπε:

ΘΕΛΕΙ ΝΤΥΣΙΜΟ....ΟΠΟΙΟΣ ΝΟΜΙΖΕΙ...ΑΝ ΚΑΙ ΛΙΓΟ ΑΡΓΑ
ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΑΝ ΤΑΙΡΙΑΖΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ;)


Σάν να είμουνα παιδί
---------------------------
Μία νύχτα του Σεπτέμβρη
Βρέθηκα στόν ουρανό
Και με είδαν καβαλαρη
Να πετάω στο κενό
~*~*~*~
Έψαχνα μέσα στ’αστέρια
Να σε βρώ, ατύχησα
Μετρησα, βγήκαν σαράντα
Έλειπες, δυστύχησα
~*~*~*~
Άρχισα τα πέρα δώθε
Βρήκα τον Αυγερινό
Μού’πε ότι στο Φεγγάρι
Άν θα ψάξω θα σε βρώ
~*~*~*~
Απο άστρο σ’άλλο άστρο
Έκανα σάλτο μορτάλε
Οι περίεργοι (α)πο κάτω
Φώναζαν «μπράβο μεγάλε»
~*~*~*~
Άν γλυστρίσω θα γελάσουν
Ίσως κάποιοι να χαρούν
Άμα πέσω δέν θα κλάψουν
Χα! Σιγά μη λυπηθούν
~*~*~*~
Το Φεγγάρι δέν το βρήκα
Σάν να μού’παιζε κρυφτό
Σ’όσους Γαλαξίες βρήκα
Κόντεψα να σκοτωθώ
~*~*~*~
Σήμερα θα ξαποστάσω
Τ’άστρα έχουνε Ρεπό
Στ’όνειρο θα σ’αγκαλιάσω
Μιά στιγμή να σε χαρώ
~*~*~*~
Νά’ταν να μή ξημερώσει
Έτσι έκανα ευχή
Πάντα τ’άστρα να μετράω
Σάν να είμουνα παιδί


© Καλουδης Ντινος – Mönchengladbach 17/03/2009